Webnieuws Wichelen

Saturday, 24 Aug 2019

Update00:00

You are here: Uitwijkelingen Dorpsgenoten in het buitenland: Emiel Van de Velde
Error
  • Error loading feed data.
  • Error loading feed data.
08
Apr
2007

Dorpsgenoten in het buitenland: Emiel Van de Velde

Dit is de tweede aflevering van een reeks van verhalen door ex-inwoners van onze deelgemeenten die vertellen waar ze nu wonen, hoe ze daar terecht gekomen zijn en wat ze daar doen. Welke banden hebben ze nog met het dorp waarin ze zijn opgegroeid, en hebben ze nog heimwee en wat herinneren ze zich nog van de vroegere jaren? In deze aflevering komt EH. Emiel Van de Velde aan bod die momenteel in Rome woont.

Geboren te Schellebelle op 19 mei 1943.
Lagere School: Klooster (1 & 2), Gemeenteschool
Middelbaar: Sint-Franciscus van Sales-College in Wetteren
Priesterstudies in het bisdom Gent
Priesterwijding: 6 juli 1968
Van 1968 tot 1976: onderpastoor in Wichelen
Van 1976 tot 1980: onderpastoor in Sint-Denijs-Westrem
1980-1981: noviciaat bij de missionarissen van Scheut, Congregatie van het Onbevlekt Hart van Maria
1982-1997: missionaris in Kasaï-Congo
Daarna in dienst van de congregatie.
Van 1999 tot 2005, econoom in het Missiehuis van Schilde.
Van 2005 … rector van het “Pontificio Collegio Missionario” CICM (Scheut) in Rome.

 

Emiel Van de Velde

 

Hierboven staat in ’t kort een beetje van mijn levensweg. Zelf verschiet ik er een beetje van. Normaal was ik als zoon van Joannes Baptista Van de Velde en Rachel Duytschaever niet voorbestemd voor zo’n leven. Mijn ouders,groot- en voorouders zijn boeren geweest op den Aard in Schellebelle en in de streek.
Ik ben geboren midden in de Tweede Wereldoorlog in 1943 op den Aard 1. Dat is rechtover de bel aan het veer. Een mooi plekje in het dorp met de mooiste naam in Vlaanderen.
Den Aard was in mijn kindertijd een afgezonderd gebied. Alleen bereikbaar met de veerboot en de pont, of langs een slechte scheldedijk vanuit Wetteren en langs een landweg vanuit Uitbergen. De elektriciteit is er pas gekomen in 1950.
Mijn kinderleven speelde zich af op den Aard. Tussen het koeienwachten op de scheldedijk, de meersen en het land. Er waren daar toen twintig huizen op den Aard, waarvan negentien boerenerven.

Van op de dijk had ik een prachtig zicht op de Schelde en de kerk. Men kan het nergens mee vergelijken want zo’n zicht heb je zelfs in Rome niet.
Ik ben geboren vlak bij de Schelde dus. De rivier is altijd levend. Er is ebbe en vloed. Het water is gewassen. Het water is gevallen. Er is springtij. Er is bovenwater. Het water bloeit. Ik ben al een beetje van die woordenschat vergeten, maar toch ben ik telkens blij als ik water zie. Den Aard leeft nog in mij, al leef ik nu op een paar honderd meter van de Tiber.

Schellebelle, dat was aan de overkant. Daar waren de school, de kerk en de winkels. Op de schooldagen vaarden we twee maal per dag naar “over”. In de vakantie was dit vaak één keer per week om naar de kerk te gaan. Er was in 1955 niet veel toekomst meer in de boerenstiel. Mansholt had zijn plannen. Om in de toekomst iets anders te doen ben ik naar het college gegaan. Voor mij was dit het Sint-Franciscuscollege in Wetteren. Het was de tijd van de democratisering van het onderwijs en van de schoolstrijd. De kleine colleges werden groot. Zo was ons jaar het eerste eindjaar in 1962.

Gedurende mijn collegetijd is mijn priesterroeping gegroeid. Priester worden was in 1962 nog normaal. Van een bisschoppelijk college ben ik naar het seminarie gegaan in Drongen en Gent. Mijn moeder stierf vier maand voor mijn wijding en reeds op 12 juli 1968 werd ik benoemd als onderpastoor in Wichelen. Nooit ben ik zolang op dezelfde post gebleven en op 4 km van huis. Het oordeel over deze periode laat ik over aan de parochianen van Wichelen.

Na Wichelen kwam Sint-Denijs-Westrem. Mijn pastoor was één van de conservatiefste van het bisdom, maar eerlijk en rechtvaardig. Langs de school en het klooster kwam ik meer in kontact met de missie. In 1979 ben ik eens naar Zaïre geweest. Dit om de missies van de zusters en om Willy Van Bever te bezoeken. Willy is een Schellebellenaar en was toen leraar in een college in de West-Kasaï.

Dit kontact met de missie heeft in mij een tweede roeping doen groeien. In 1980 deed ik mijn aanvraag bij de missionarissen van Scheut en begin 1982 was ik al in Zaïre. Dat was een nieuw leven. Alles was anders en ver van Schellebelle. Op 38-jarige leeftijd een nieuwe taal leren en zich incultureren is niet eenvoudig. Op mijn vijf posten heb ik veel geleerd.

Na mijn Afrikaanse periode kwam er een nieuwe post in de dienst aan onze congregatie. In het Missiehuis van Scheut in Schilde was ik werkzaam als pater-econoom. En dan kwam in 2004 kwam de aanvraag om rector te worden van ons college in Rome.
Dit was het begin van een nieuwe levensperiode. Gelukkig had ik in Schilde wat Spaans geleerd. Als hobby en als sociaal contact, maar ook omdat tegenwoordig bijna de helft van de katholieke wereld Spaanssprekend is. Zo was ik getraind om er op meer dan 60 jaar nog een nieuwe taal –het Italiaans- er bij te nemen omdat Italiaans nu eenmaal hier onze huistaal is. Een hele opgave als je het mij vraagt.

Onze studenten volgen cursus in het Italiaans en ik volg zelf nog de taal om bij te blijven, niet om de taal van Dante onder de knie te krijgen maar in de mond en op de lippen te hebben.

 

Het colloseum
Het colloseum

 

Leven in Rome is speciaal. Als priester en als missionaris is het een genade van een tijd in Rome te mogen wonen. Rome is een kunst- en cultuurcentrum. Het is ook twee keren hoofdstad, nl van Italië dat een zeer mooi land is, en als centrum van een wereldkerk. Van den Aard zijnde kom ik nu in kontact met mensen van de hele aarde.

Wat ik ben heb ik gekregen van anderen. In een leven is de kindertijd en de jeugd van enorm belang. Men bouwt alleen verder op wat men daar geleerd heeft. Het huis waar wij wonen is gebouwd op de helling van de Gianicolo-heuvel. Ik heb een prachtig zicht op Rome. Het staat op een plaats met een zeer lange geschiedenis. Pater Bontinck studeerde hier 60 jaar geleden. Hij vond hier een baksteen met de stempel van keizer Commodus (180 AD). Hij heeft deze steen meegenomen naar Congo als didactisch materiaal. Het was zijn wilsbeschikking dat deze steen na meer dan 50 jaar terugkwam naar zijn rechtmatige eigenaar. Deze steen met de foto van pater Frans hebben nu een ereplaats in onze leefkamer. Zo zijn we hier een beetje met twee Schellebellenaars. Ene aan deze en pater Frans Bontinck aan de andere kant van het leven.

In Schellebelle ben ik van over de Schelde. In Rome ben ik weer van over, van Trastevere aan de overkant van de Tiber. Wie zin heeft moet maar eens overkomen en komen kijken.
Aan alle gemeentenaren en lezers: Een Zalige Pasen !

 

Sint-Pietersplein
Sint-Pietersplein

 


Padre Emiel Van de Velde
Collegio Missionario CICM
Via di San Francesco di Sales 25
00165  ROMA
Email: emiel.vandevelde@gmail.com