Webnieuws Wichelen

Saturday, 24 Aug 2019

Update00:00

You are here: In the spotlight Interview: Herman de wilde, de Wichelse "Marathon-Man"
01
Jun
2007

Interview: Herman de wilde, de Wichelse "Marathon-Man"

Ik ontmoet HERMAN DE WILDE  in  de namiddag van  22  april, nadat hij de marathon van Antwerpen heeft gelopen. Hij ziet er nog  monter uit en vindt het een uiterst geschikt moment om over zijn passie te spreken nu hij pas meer dan 40 kilometer in de benen heeft. Hij serveert mij en hemzelf  eerst een donker trappistje om "terug op krachten"  te komen, zegt hij.

Read more...Herman is geboren op 27 januari 1956 te Gent. Zijn grootouders baatten "café MOLEKEN"  uit in Wichelen. Zijn jeugd bracht hij door in de ouderlijke woning in de Brugstraat te Wichelen.  Herman heeft nog vier broers, waaronder een tweeling. Toon  is de bekendste vindt hij.

In 1977 huwde hij met Claudine De Rae en ging in Wanzele wonen. Na twee jaar hield hij het daar voor bekeken en kwam hij terug naar Wichelen; hij vestigde zich in de Dreefstraat, waar hij thans nog woont. Hij heeft een dochter (Petra, 19 jaar, zij woont nog thuis) en een zoon (Gunther, 25 jaar, hij woont samen met zijn vriendin in Dendermonde).

Herman werkt   "in de bouw"  als grond - en kabelwerker. Planten en tuinieren hebben voor hem  weinig geheimen.

W: Herman,  hoe ben je met lopen begonnen ?

Ik ben daar eigenlijk vrij laat mee begonnen, rond mijn twintigste. In mijn jeugd voetbalde ik bij Wanzele. Ik  ondervond toen wel dat ik lang kon blijven lopen, doch ik was niet echt denderend met een bal aan de voet.  Op mijn twintigste kwam ik in contact met Herman en Danny Van De Putte, toen beloftevolle lopers. Zij liepen bij Vlierzele Sportief. Zij haalden mij over om ook te beginnen met atletiek :  lopen.

W: ben je onmiddellijk met de  "lange afstand"  begonnen ?

Neen, eerst liep ik de 800 - 1.500 en 3.000 meter. Gauw ondervond ik dat mijn adem langer was en die afstand te kort. Ik schakelde over naar de  5.000 en de 10.000 meter, op piste. Die afstanden lagen mij wel beter, maar het rondjes draaien op de piste vond ik op de duur te eentonig. Ik wou tijdens het lopen ook eens wat  "zien".
Na een tijdje veldlopen, ben ik dan maar op de weg beginnen lopen. Van de tien kilometer  ging ik over naar de twintig kilometer. Tijdens de tweede editie van de Twintig kilometer van Brussel heb ik de eerste maal in competitie die afstand gelopen. Mijn tijd mocht er zijn :  1 uur acht minuten. Spijtig is dat ik sedertdien die tijd niet meer verbeterd heb. 
 
W:  met de Twintig kilometer van Brussel heb je wel iets ?

Ja, sedert de eerste keer heb ik geen editie meer voorbij laten gaan. Ik word er naar toe getrokken.  Sedert een aantal jaren loop ik ook steeds mee voor een goed doel, bv. "Vredeseilanden"  of   "Artsen zonder grenzen". 
Kwestie om het nuttige aan het aangename te koppelen.

W: vind je "lange afstand lopen" dan zo aangenaam ?

Euh, eigenlijk  is  het meer afzien dan aangenaam genieten. De wedstrijd op zich gaat nog, de vele trainingskilometers en - uren  die de wedstrijden voorafgaan is wat anders … Je mag toch gauw 100 tot 120 kilometer per week  trainen gedurende een aantal weken voor de marathon om zonder problemen de 42 kilometer te lopen. Dat betekent dus bijna dagelijks ongeveer twintig kilometer.

Natuurlijk begin je zomaar niet direct met 100 kilometer per week. Dat vergt een lange opbouw. Per slot van rekening moet je lichaam gewend geraken aan die trainingsarbeid, want  "arbeid"  is het.
Twintig kilometer, dat is van Wichelen kerk naar  centrum Aalst en terug; niet niks hé.

W:  tussen 20 kilometer en de marathon  ligt  nog een groot verschil …

Inderdaad , een heel groot verschil : 22 kilometer en  185 meter om exact te zijn.
Je moet eens 42 kilometer met de wagen op de autostrade rijden en dan stoppen en de weg terug lopen. Dan weet je hoever het is !  Als je die afstand ziet, is het om schrik van te krijgen.

W:  waarom doe je dat dan ?

Wanneer je begint met lange afstand lopen dan wordt dat een soort drugs. Ik heb mij laten wijsmaken dat je lichaam een bepaalde stof produceert wanneer je lange tijd traint om lange afstand te lopen. Op de duur heeft je lichaam die stof nodig. Ik geloof dat trouwens. Wanneer ik bijvoorbeeld een tijd niet kan lopen om een of andere reden, dan voel ik dat ik iets mis; ik zou de muren oplopen bij wijze van spreken.

Maar het is niet alleen daarvoor dat ik het doe. Ik leg ook veel contacten met andere mensen, andere atleten. Het is via het lopen dat ik bv. Georges De Smul heb leren kennen, ook een lange - afstand - loper en ondertussen een goede vriend van mij.
Ik ontmoette hem voor het eerst op de boot naar Londen , waar ik ging deelnemen aan de marathon. Ondertussen heeft hij al  120 marathons op zijn palmares.

W:  en jij ?

Oh, ik zit momenteel "maar" aan 60 marathons; vandaag in Antwerpen was het de zestigste. Ik heb nog een eindje te gaan om Georges in te halen. Dat zal niet meer lukken, denk ik, maar  honderd marathons moet te halen zijn ! Ik ben nu 51 jaar en wil lopen tot mijn zestigste, als het God belieft … 

W:  en wat zegt Claudine, je vrouw daarvan ? Je bent toch vaak thuis weg : trainen , wedstrijden … ?

Read more...Ja, wat zegt ze ervan ? Niet veel zeker ?

Dat doet me trouwens denken aan mijn eerste marathon. Ik ging lopen in Metz, Frankrijk. Claudine was toen in verwachting en moest rond die tijd bevallen. Ik ben toch "gaan lopen". Ik heb daar in Metz ook mijn beste tijd ooit over de marathon gelopen. Waarschijnlijk zal die nakende bevalling er voor iets tussen gezeten hebben; ik wou rap thuis zijn.
Gelukkig  zat onze Gunther nog in het buikje van Claudine wanneer ik van die marathon thuis kwam. 't  Zou anders wat geweest zijn.

Ik wil maar zeggen : voor het lopen moet bij mij  alles wijken.

W: ondertussen heb je blijkbaar ook al  in het buitenland gelopen; ik hoor je vertellen over Londen, Metz … ?

Ja, maar eigenlijk doe ik niet zo heel verre verplaatsingen. Ik liep¬† inderdaad al in Metz en Londen mee,¬† ook in Rotterdam, Amsterdam, Enschede, Eindhoven.¬† De meeste marathons heb ik in Belgi√ę gelopen.

New York zou ik graag eens meelopen; dat is mijn droom … maar dat gaat geld kosten natuurlijk.  En met de auto geraak ik er ook niet; ik zal moeten vliegen, wat niet mijn lievelingsactiviteit is. Ik heb wel al eens gevlogen …   "buiten gevlogen" thuis …
Zou er trouwens onder de lezers, geen enkel zijn die mij wil sponsoren ??
 
W: afwachten,  misschien, trouwens ,  kun je nog je grenzen verleggen ?

Ja natuurlijk, sedert een aantal jaren loop ik ook  de honderd kilometer, bv. in Bornem en Stabroek. Ik heb de honderd kilometer eens gelopen in minder dan  10 uur.  Meer dan honderd kilometer, zoals de ultralopen, is niet meer gezond. Daarvoor is het menselijk gestel niet gemaakt, meen ik toch.

Grenzen verleg je niet alleen in afstand, ook in tijd.  Voor een marathonloper van mijn  niveau is drie uur een magische grens. Geraak je daar onder, dan ben je de gelukkigste mens ter wereld. Veel is mij dat nog niet gelukt; een paar keer wel. Hoe ouder ik word echter,  hoe moeilijker om die grens te halen of maar te benaderen. Ik denk dat ik mijn grens zal moeten verleggen naar drie uur dertig.

W:  lopen, is dat niet tijdverlies ?

Voor mensen die niet gebeten zijn van de microbe, betekent  bv. 100 kilometer trainen op een week veel tijdverlies. Ze denken in termen van  : zoveel uur  "kwijt" zijn aan lopen, dat kan niet. Sommige mensen vinden dat inderdaad onbegrijpelijk.

Voor mij betekent lopen echter : vrij zijn. Vrij zijn in beweging, vrij zijn in het hoofd. Tijdens het lopen, denk¬† je bv. niet aan problemen of aan het werk. Bij mij komen steeds plezante idee√ęn boven wanneer ik loop, tenzij de benen niet meer mee willen natuurlijk. Zelfs een 'kater' kan men verdrijven met een looptraining. Dat is beter dan een aspirine.
Ik zou zelfs zeggen dat men er tijd mee wint. Je bent na een training meer opgewekt en je kan er terug beter tegen.

W:  belast  zo veel lopen en trainen niet je lichaam té veel ?

 Het is natuurlijk niet altijd rozegeur en maneschijn. je moet natuurlijk opletten op de signalen die je lichaam je geeft. Dat kan gaan van pijn in de achillespees, wat je echt voelt, tot leeg in de kop, wat geen pijn doet, maar heb je geen goesting om te lopen. Rusten is dan de boodschap,  hoe moeilijk dat ook is.

Ik ben al geopereerd aan de achillespees, heb al aan beide benen moeten laten prutsen, enz. …

Vele jaren geleden reed ik met mijn motor tegen een geparkeerde wagen. Mijn kuitbeen en scheenbeen waren gebroken. De geneesheer zei dat ik nooit meer zou kunnen lopen. Als ik nog goed zou kunnen stappen zou het al wel zijn. Eén jaar later liep ik bij die dokter van bij mij thuis naar zijn kabinet : 27 kilometer.
Die man viel bijna van zijn stoel toen hij mij zag toekomen in mijn loopplunje.

Eén maal werd ik omver gereden door een auto toen ik aan het trainen was. Ook dat heeft niet geholpen om het lopen te laten.

W:  OK, lopen zit je blijkbaar in het bloed, maar daarnaast moet je ook nog werken, heb je het gezin ... hoe doe je dat ?

Ik moet toegeven dat mijn leven enigszins gericht is¬† op het lopen. Lange-afstand-lopers zijn waarschijnlijk¬† enerzijds ego√Įsten, maar anderzijds ook mensen¬† met een sterk karakter.¬† Ik sta op om¬† 5 uur 's morgens om te gaan werken. Om¬† 17.00¬† uur ben ik thuis. Dan ga ik trainen :¬† 20 kilometer of meer. Al gauw ben je, met je klaar te maken, opwarmen,¬† lopen, douchen, minstens twee uur kwijt.

Soms sta ik om 4 uur 's morgen op om,  voor het gaan werken, te lopen. Ik ga dan lopen op de Scheldedijk.  Het is  zalig om met je hoofd in de mist langs de oevers van de Schelde te lopen.
Sommigen zeggen dan wel dat ik  "vang" …

Als mijn vrouw daar over zaagt zeg ik altijd dat het beter is dan op café gaan. Het kost niets, behalve zweet.

W:  het kost niets ? En je loopschoenen  ?

Read more...Het kost natuurlijk wel iets. De¬† loopschoenen die ik al versleten heb, zijn niet meer te tellen. Goeie loopschoenen kosten gauw meer dan¬† 150¬† ‚ā¨ tot zelfs¬† 250 ‚ā¨. Veel beginnende lopers hechten t√© weinig aandacht aan de kwaliteit van de loopschoenen. Vandaar dat er ook veel kwetsuren opgelopen worden. Best is een looptest te doen in de winkel waar je de schoenen koopt om te weten welk paar schoenen best voor je is.

Een goed paar schoenen gaat, wanneer je regelmatig traint, één jaar mee. Dan zijn ze meestal wel versleten. Blijf je daar mee lopen, dan belast je bepaalde delen van het lichaam zoals achillespees, rug … kun je ontstekingen oplopen. 
 
W:  is er nog tijd voor iets anders ?

Toneel spreekt mij wel aan. Ik ben lid van de toneelkring in Wichelen en soms speel ik eens een figurantenrol. Anderhalf jaar geleden heb ik een zeer klein rolletje gespeeld in FLIKKEN. Ik speelde er een advocaat en diende rond te "lopen" met  een toga aan met een hoop papieren in mijn handen.
Ik kick wel van een camera. Als ik er een zie, wil ik er bij zijn. Ik kom graag in de media. Misschien wordt het tijd voor  een "Soap De Wilde" in plaats van "de Pfaffs".

Fietsen heb ik ook altijd heel graag gedaan. Eigenlijk wou ik  wielrenner worden, maar dat mocht ik niet van thuis. Dat was té gevaarlijk. Eddy Merckx was mijn grote voorbeeld, maar ja ... voor wie was hij dat niet ?

Een avondje TV-kijken met het gezin is ook wel leuk. KOPPEN en het NIEUWS zijn interessant. Naar  'Thuis' kijk ik wanneer ik thuis ben.  Komt er iets van vroeger op de TV, zoals KAPITEIN ZEPPOS of  JOHAN EN DE ALVERMAN , dan kijk ik gegarandeerd.
Jeugdsentiment zeker ?

Muziek beluister ik ook graag. Elton John, The Beatles, Georges Baker Selection, The Cats zijn mijn favorieten; Ann Kristie ook.

W:  verloopt alles telkens zoals je hoopt ? of loopt ook wel eens iets mis ?

 "Mis-lopen"  is wel het woord.  In  een van de marathons van Brussel liep ik op kop van een groepje. Ik voelde dat ik aan een natuurlijke behoefte diende te voldoen en sloeg een zijstraatje in. De groep volgde mij …

In de Kerstcorrida in Wichelen liep ik een ronde te veel. Daarvoor moet je dan zelf van Wichelen zijn …

Mijn eerste marathon in Eindhoven zal ik ook nooit vergeten. Claudine en ikzelf waren met de wagen naar Eindhoven gereden. Claudine reed aangezien ik zo veel mogelijk wou rusten. De deelnemers konden zich kleden in het Stadion van voetbalclub PSV EINDHOVEN.  Daar was ook de start van de marathon.
Ik was eigenlijk iets te laat thuis vertrokken en er was geen parkeerplaats meer aan het stadion. Na rond toeren in Eindhoven zag Claudine een parkeerplaatsje. We parkeerden daar. Ik kleedde mij aan in de wagen en liep naar het stadion¬† om de start nemen. Ik liep een vrij goede marathon en kwam terug aan het stadion van PSV. Het was ondertussen toch al kil geworden. Ik zag Claudine nergens ! Een GSM had ik nog niet. Ik wist niet waar de wagen geparkeerd stond. Ik bleef buiten ongeveer een uur in mijn loopplunje, ondertussen vervroren van de kou,¬† staan wachten op Claudine. Geen Claudine te bespeuren. Plots zag ik een bekende uit Belgi√ę die ook deelgenomen had aan de marathon. Die man¬† heeft mij met zijn wagen helpen zoeken naar mijn wagen. Gans Eindhoven hebben we nog eens doorgereden. Na nog een uur vond ik mijn wagen terug. Claudine zat een boek te lezen. Ze vroeg of ik er al was ‚Ķ

In mijn eerste honderd kilometer van Bornem, was ik na vijftig kilometer bij de eerste lopers. Ik kreeg echter dan enorme honger en at sla met frieten. Er was anders niets te vinden.
Ik heb dat nadien nooit meer gedaan …

W:  wat vind je van doping ?

Van af het moment dat ik het niet meer kan op een natuurlijke wijze, dan stop ik. Doping is niet alleen ongezond voor je lichaam,  je  "fopt" ook jezelf daarmee; je bedriegt jezelf toch !  Niets is plezanter dan je meten met je medemens. Hoe kun je nu plezier er aan hebben als je weet dat je met doping anderen hebt   'geklopt'.

Soms stel ik mij wel eens vragen  wanneer ik lopers zie in een wedstrijd die mij op een half uur lopen terwijl ik hen een jaar tevoren op een half uur liep.  Is dat van trappisten te drinken of van iets anders ?

Feit is dat iedereen dat voor zich zelf moet beslissen. Ik weet dat ik natuurlijk loop en geniet, alhoewel "genieten", van mijn prestaties. Mocht ik dat moeten doen met doping dan zou ik er niet meer van genieten, denk ik.

Lopen is een kunst en daarmee bedoel ik niet de manier waarop iemand loopt of zijn of haar techniek. Het is een kunst zoals schilderen, schrijven … Doping is hetzelfde als een schilderij namaken.

W:  wie is je favoriete man ?

Helaas reeds gestorven : IVO VAN DAMME.  Elk jaar ga ik naar de MEMORIAL.
Het is om er stil van te worden.

W: en je favoriete vrouw ?

Naast Claudine, Kim Gevaert natuurlijk.


W:   wat zou je nog wensen, behalve dan veel kunnen  lopen ?

Het lopen heeft mij veel geleerd. Ik besef dat zo lang je gezond bent, je gelukkig moet zijn. Alle andere dingen zijn bijkomstig. Ik haat dan ook ziek worden en mag er niet aan denken dat ik ooit oud zal zijn.

Maar als ik iets zou mogen kiezen ? Naar een ver land verhuizen, met mijn vrouw,  naar een paradijs waar ik aan niets hoef te denken … en veel kan lopen …

W:¬† Herman, laatste vraagje om af te sluiten : wie¬† van Wichelen moet volgens jou eens¬† ge√Įnterviewd worden ?

Moeilijk hé  … iedereen is de moeite waard om eens zijn of haar  gedacht te horen.
Kies zelf maar, of nee wacht … Roger De Knijf, onze bekende radioman.

Bedankt Herman, en op naar de honderd marathons !

woord: Yvan - beeld:Nik