Webnieuws Wichelen

Tuesday, 19 Oct 2021

Update20:58

You are here: In the spotlight Interview: Albert Van Steendam, muzikale duizendpoot
07
Mar
2006

Interview: Albert Van Steendam, muzikale duizendpoot

Vandaag bezoeken we Albert Van Steendam, lid van de Wichelse Straatzangers. We worden ontvangen in de woning van Albert. Hier woont duidelijk een muzikant in hart en nieren. We worden omsingeld door een contrabas, piano en tal van andere muziekinstrumenten. Albert toont ons fier enkele foto’s van de Wichelse Straatzangers en een affiche waarop verschillende activiteiten staan waaraan hij deelneemt. Wie denkt dat Albert alleen maar lid is van de Wichelse Straatzangers, vergist zich. Lees hier een gesprek met een toch wel zeer bezige bij.

Hoe is je liefde voor muziek gegroeid ?

Mijn vader was zondagskoster in de kapel van de Bruinbeke. Al van kleinsaf ging ik, samen met mijn broers en nog andere zangers uit de Bruinbeke, mee met mijn vader om de mis te helpen zingen. In die tijd was dat nog een echte belevenis. Ik liep ook al als vierjarig knaapje met mijn trommel in de fanfare van Wichelen.

Hoe ben je als Wichelaar in Schellebelle terecht gekomen ?

Read more...Toen ze in Schellebelle al een tijdje zonder koster zaten, heb ik in 1977 voor de eerste maal de kerstmis gespeeld. Ik speelde graag op het orgel van Schellebelle. Het is een van de meest authentieke orgeltjes uit de streek: een echt Van Peteghem-orgel uit de jaren 1700. Het zou wel eens een flinke beurt kunnen gebruiken.
De mensen in Schellebelle noemden mij ‘het kosterken van Wichelen’. In het begin zag ik wel eens een enkeling denken: ‘Wat komt die mens uit Wichelen hier in Schellebelle zoeken?” Maar dat ging vlug over. Ik was veel in Schellebelle en werd er zelfs tamelijk vlug als iemand van hen beschouwd. Trouwens, van de zogenaamde wrevel tussen Schellebelle en Wichelen is onder de mensen steeds minder te merken. Ik durf wel eens spreken van ‘Wichelen potjesmarkt’ tegen een echte Schellebellenaar (lacht) maar dat is louter als grap bedoeld. In Schellebelle komen de mensen gemakkelijk buiten op een gewone dag om een pintje te drinken en te discussiëren met een andere cafébezoeker. In Wichelen komen de mensen ook graag buiten maar zij doen dat op een andere manier: zij houden van georganiseerde festiviteiten of manifestaties die uitgaan van het verenigingsleven.

Het koor Cantate Domino was voor jou waarschijnlijk een unieke leerschool ?

Ik heb heel mooie herinneringen aan de tijd dat ik lid was van het befaamde koor Cantate Domino uit Aalst. Dit was een unieke ervaring. We repeteerden 5 keer per week, hetgeen een onvergelijkbaar goede muzikale leerschool was. We kwamen op zeer jonge leeftijd in contact met het kruim van de Belgische orkesten, met dirigenten als Devreese, Daniel Sternefeld, George Maes en componisten als Marcel Poot. Bovendien heb ik met dit koor heel wat concertreizen gemaakt doorheen gans Europa en Amerika. In de Notre-Dame van Parijs hebben ooit slechts 3 koren gezongen: het koor van de Notre Dame zelf, de Wiener Sängerknaben en Cantate Domino. We reisden zelfs tweemaal naar Praag en Brno, en dat in een tijd waar het als gewone reiziger zo goed als onmogelijk was om binnen te geraken in het zwaar bewaakte Tsjechoslowakije. We zongen daar een concert in de paasvakantie van 1968, net na de Praagse Lente, terwijl de Russen nog in het land waren…

Hoe ben je organist geworden in Wichelen ?

Read more...
Wichels Cocktail Trio - bron foto:onbekend
In 1999 heeft Willy Van Hee, de vader van Kim Kay, mij gevraagd of ik niet wou komen spelen op het orgel in Wichelen. Ik zou dan het kerkkoor begeleiden waarvan hij voorzitter was. Hij heeft me die vraag een aantal keren gesteld en ik heb dan uiteindelijk toegestemd. Ik zou inspringen tot er een andere organist gevonden werd, maar…ik doe het nog steeds. In die tijd speelde ik dan 2 weekendmissen in Wichelen en 2 in Schellebelle, wat als hobby wat teveel van het goede was. Dit is nu gelukkig herleid naar 1 weekendmis in Wichelen en 1 weekendmis in Schellebelle.

Je bent niet alleen organist maar ook lid van de Wichelse Straatzangers…

Ik ben inderdaad bedrijvig als violist en accordeonist bij de Wichelse Straatzangers. Wij hebben trouwens vorig jaar ons dertigjarig bestaan gevierd. Met de Wichelse Straatzangers zijn we bijna in elke dorpje van Vlaanderen geweest. En telkens kwamen we op de plezantste momenten: feestjes, kermis,… Onze zanger, Mandje De Vos, slaagde er telkens opnieuw in de mensen te laten meezingen en meegenieten van bijvoorbeeld het stapellied ‘De Snijdersbank’ of het liedje ‘De Pollepel’, beter bekend als ‘Jef, ge moet naar huis toe gaan’. Ons grootste succes is echter ‘Pastoor Van der Steen’, waarbij Mandje de kijker in leuke verwarring brengt met zijn derde been…

Uit de Wichelse Straatzangers is het Wichelse Cocktail Trio ontstaan…

We kregen dikwijls de vraag om zuiver instrumentaal op te treden. Sinds eind jaren ’80, verzorgen wij met ons Trio – bestaande uit viool, gitaar en contrabas – talloze recepties, feestmaaltijden, barbecues, vergaderingen, jubileums,… Daardoor was het soms ontzettend druk. We hebben nog meegemaakt dat we 7 optredens hadden in één weekend. Één van de leukste optredens is ons optreden voor de Heemkundige Kring van Overmere. Daar luisteren wij al 13 opeenvolgende jaren de jaarlijkse vergadering op. Een ander jaarlijks leuk optreden is de cantus in het Cultureel Centrum van Berlare, waar onder andere enkele leden van de Elegasten voor de zang instaan. We hebben trouwens onlangs de Elegasten begeleid op een zeer geslaagd optreden omtrent ‘Moordliederen’ in het Veer van Schellebelle. Die avond werd aan mekaar gepraat door Meester Jef Vermassen.

En dan heb je nog talloze andere muzikale activiteiten…

Read more...Ik begeleidde heel graag het Sint-Janskoor van Schellebelle op hun vele concerten. Ik heb er veel geleerd want oorspronkelijk was ik violist en geen pianist.
Daarnaast ging ik vroeger mee op skivakantie naar Oetz om er ‘s avonds accordeon of viool te spelen. Ik heb daar nog samen met Phillippe Robrecht gemusiceerd in het gezellige gasthof ‘Stern’.
Een drietal jaar geleden ben ik ook begonnen met het begeleiden aan de piano van Willem Van der Heyden, een jonge tenor uit Schellebelle. Hij is een zeer beloftevolle tenor die zich nu aan het vervolmaken is op diverse plaatsen. Binnenkort gaat hij voor 2 maanden op muziekstage naar Graz in Oostenrijk.
Ook Johan Schatteman en andere zangers en zangeressen heb ik regelmatig begeleid op het orgel bij begrafenissen of huwelijken.
Maar het liefst ga ik elk jaar mee met Sint-Maarten als hij met de boot aankomt te Schellebelle en met de fakkeltocht, ingericht door OKA Schellebelle. Nadien smaakt een trappistje op den Aard nog zo goed. Ongeveer 4 weken later sta ik trouwens terug op den Aard, maar dan met de fanfare van Uitbergen. Dan komt er een andere heilige aan, Sinterklaas. Over ’t Schelde vieren ze namelijk Sinterklaas.
Ik speelde dus ook in de fanfare van Uitbergen, saxofoon alto. Mijn vader was er dirigent. Deze hobby heb ik laten varen want ik kon bijna nooit naar de repetities gaan. Repeteren bij een fanfare is bijna noodzakelijk, je moet als groep op mekaar ingespeeld zijn.
Dat was anders bij het Wichels Cocktail Trio: repeteren was er niet bij. Ik speelde de melodie op viool, Herman volgde met de baslijn en Geert zorgde met gitaar voor de opvulling en het ritme. We hebben eenzelfde lied waarschijnlijk nooit op dezelfde manier gespeeld. Een nieuw liedje speelden we voor de eerste maal op de uitvoering, als repetitie voor het volgende optreden.

Je bent hoogleraar die doceert aan toekomstige industriële ingenieurs. Dat is wel iets helemaal anders dan muzikant…

Mijn werk heeft niets te maken met muziek. Alhoewel mijn vioolleraar indertijd liever zou gezien hebben dat ik verder studeerde aan het conservatorium. Toch heb ik gekozen voor de studies van burgerlijk ingenieur. Ik vind als je van je hobby je beroep maakt, heb je in feite geen hobby meer. Een beroepsmuzikant zal het musiceren niet altijd even leuk vinden. Hij zal soms spelen omdat hij nu eenmaal moet om zijn brood te verdienen. Hij zal dus niet altijd blijk geven van evenveel enthousiasme. Ik ben ervan overtuigd dat ik veel meer genoegen beleef aan het musiceren als enthousiaste amateur dan als beroepsmuzikant. Bovendien is de kunstwereld een heel aparte wereld, een beetje nijdig en afgunstig zelfs. Als men het in deze wereld ver wil brengen, moet men zich voortdurend bewijzen en dat soms ten koste van anderen. Je moet steeds de betere zijn en van collegialiteit is weinig sprake.

En dan onze bekende afsluiter. Kan jij ons naar een andere bekende persoon leiden, of naar iemand die iets te vertellen heeft. Iemand die woont in Groot-Wichelen dan?

Als je iemand zoekt van Serskamp, dan denk ik aan Rik Artois. Voor deze man verzorgden we met goede herinneringen meerdere optredens. Hij was er trouwens bij op het allereerste optreden van het Wichels Cocktail Trio, in een restaurant, ergens diep in West-Vlaanderen. Ook denk ik aan Herman Venneman, omwille van zijn diplomatische en onbaatzuchtige manier waarmee hij de dingen aanpakt. Maar dan begeven jullie zich op politiek ijs en dat is niet zo evident in een verkiezingsjaar.
Ik denk ook aan de jonge tenor, Willem Van der Heyden uit Schellebelle. Als hij erin slaagt door te breken, staat hem nog een gouden toekomst te wachten.
Maar aangezien de 2 vorige interviews uit Schellebelle komen, stel ik voor om in Wichelen te blijven en bij Mandje De Vos langs te gaan. Zanger en stichter van de Wichelse Straatzangers. Hij heeft ongetwijfeld heel wat te vertellen over hoe het er vroeger aan toe ging in Wichelen.

woord: kelly | beeld: nik