Webnieuws Wichelen

Tuesday, 19 Oct 2021

Update20:58

You are here: In the spotlight Interview: Joke Devynck
01
Jan
2006

Interview: Joke Devynck

In deze rubriek willen we op geregelde tijdstippen een bekende of minder bekende persoon uit Groot-Wichelen in de 'spotlight' plaatsen, hopend op een intressant verhaal. Wie kon beter de spits afbijten dan actrice en TV-personality Joke Devynck.

Aangekomen in de Drabstraat, bellen we aan ten huize Heldenbergh – Devynck. Johan doet open. Even later komt Joke in de deuropening, kijkt ons vragend aan en zegt: “Oh nee, was dat vandaag? O jee, sorry, kom binnen. Ik zie er niet uit. Ben twee dagen ziek geweest, keelontsteking. Het interview, geen probleem. Maar foto’s, sorry dat niet, tenminste, vandaag niet. Morgen misschien?” Ik ga hier mijn hartje kunnen ophalen maar Nik, onze fotograaf, zal nog even geduld moeten oefenen… We worden binnengeleid in hun woning. In de eetkamer heerst een gezellige drukte. Tita, Cosmo en Jona zitten aan de ontbijttafel boterhammetjes te smullen. Joke schenkt ons een kop koffie in, iedereen zit aan tafel en ik leg haar onze opdracht uit. We gaan op zoek naar bekende personen in Groot-Wichelen. En zij mag de spits afbijten.

W: Ik las dat je opgegroeid bent in de buurt van Knokke. Je woonde in Antwerpen, Gent,… Wat heeft je ertoe gebracht om in Schellebelle te komen wonen ?

Read more...Joke: Eigenlijk wilden we op fietsafstand van Gent wonen, want Antwerpen had ik echt wel gezien. Ik hou niet zo van Antwerpen. Ik hou wel van Antwerpen om er in rond te lopen, maar ik heb er gewoon geen affiniteit mee. Ik heb geen affiniteit met die mensen, met Antwerpenaars. Ik heb veel meer affiniteit met Gentenaars. En ik was gewoon ’t stad beu. Toen we, via het web, een huis zochten, hebben we in Antwerpen ook gezocht hoor. Maar het probleem daar is dat als je in het groen wil zitten, je veel verder van ’t stad zit. En hier had je nog Mariakerke, op fietsafstand. Maar dat was allemaal niet te betalen... en toen zagen we staan: “Huis aan de Schelde, grote tuin,…” We zijn komen kijken en ik was meteen verliefd op de ligging. Het is hier ook heel mooi.

W:Je woont hier graag in Schellebelle?

Joke: Ja, alleen, ik vind dat het huis op zich heel weinig charme heeft. En dat vind ik wel erg. Hoewel, erg, anderzijds is hier enorm veel lichtinval, het is groot, groot genoeg om al onze rommel in op te bergen. Qua huis is het niet direct ons droomhuis, maar anderzijds heb ik zoiets van we hebben een dak boven ons hoofd. In de zomer leven wij toch buiten.

W: Als actrice ben je waarschijnlijk een heel creatief iemand. Is Schellebelle daarom niet te rustig. Ik citeer je “ In de winter is Schellebelle een scheet”. Heb je soms niet het gevoel dat je hier geïsoleerd raakt?

Joke: Tja, weet je, ik heb sowieso in een cocon gezeten met het krijgen van die kinderen. En vriendinnen zeggen mij wel dat dat betert wanneer ze naar school gaan, maar Tita zit nu al in de tweede kleuterklas en ik heb niet echt het gevoel dat ik uit die cocon raak… Maar ik ben blijkbaar ook niet iemand die gemakkelijk mensen aanspreekt. Ik weet ook niet of dat op een andere school wel zo zou zijn, in Gent bijvoorbeeld. Maar qua creativiteit ga ik inderdaad naar de academie in Gent om te schilderen. Volgens Johan zou het een heel groot verschil zijn, mochten we in Gent wonen. Daar zouden wij wel naar buiten gaan en op café gaan, maar ik ken mezelf en ik denk niet dat dat zo een groot verschil zou zijn. Met dat verschil wel dat, als je daar buiten komt, dat je wel mensen tegenkomt die je kent en dat dat hier niet het geval is.

W: Buitenspel, je laatste project. Waarom moeten mensen naar Buitenspel gaan kijken?

Joke: Ik vind dat een heel moeilijke vraag…Mensen die er voor openstaan, die zullen wel ontroerd zijn. En dat vind ik wel leuk, iemand die naar de film gaat en ontroerd is. Dus als je niet te sceptisch en niet te cynisch bent, dan zou het wel eens kunnen gebeuren dat je af en toe je zakdoek moet boven halen. En dan vind ik een film op zich al geslaagd. Weet je, ik heb daar aan meegewerkt. Bij sommige scènes herinner ik mij, toen sneeuwde het, toen was het dit, dan was het dat… Dat hangt er nog heel hard aan vast. Dus ik denk dat pas als ik dat allemaal kan loslaten, dat ik dan pas de film ga kunnen beoordelen op wat het eigenlijk is. Maar het draait heel goed. Dus het moet zijn dat het een goede formule is, dat het verhaal goed verteld is.

W: De meeste mensen kennen je van Flikken. Herken je bepaalde karaktertrekken van Tony, het personage dat je daarin vertolkt, in jezelf?

Joke: Johan vertelt dit altijd graag, als ik naar de casting moest gaan, kreeg ik de tekst . En hij zei dan altijd “dat is op uw lijf geschreven”. Dus eigenlijk moet je dat meer aan hem vragen (lacht). Tja, nu lijk ik niet meer zo op Tony, maar in de tijd dat ik op Studio zat, leek ik eigenlijk meer op haar. Die grote mond, die kon ik wel opzetten toen. En veel te veel energie en zo. Het is ook leuk om te spelen. Ik denk dat iedereen zich wel vindt in een rol die wat stouter is, die wat slechter is. Ja, dat is gewoon zo. Zo’n rollen zijn leuker om te spelen.
Johan: Tony is ook heel opvliegend…
Joke: (lacht) Wil je daar iets mee zeggen? Tja, maar dat is al veel verbeterd. Mijn Zuiders temperament is al wat getemperd. Niet…?

Read more...W: Heb je het evenwicht al gevonden tussen “mama zijn” en “actrice zijn”?

Joke: Tja, meer en meer eigenlijk. Omdat ze ouder worden gewoon. Mensen zegden: “er komt een einde aan”, maar ik denk, dat er een evenwicht komt. Ik denk als je echt ambitieus bent, dat drie kinderen hebben niet gaat. Als men mij vraagt, ben je ambitieus, ben je carrièregericht, vind ik dat een heel rare vraag, want ambitieus zijn in België, tja, waar is het plafond hier? Je zit tenslotte in België. Mocht ik echt ambitieus zijn, dan zou ik een paar talen gaan studeren en het elders proberen. Maar dat gaat nu sowieso niet… en het is ook eigenlijk nooit mijn ambitie geweest.

W: Zijn er beslissingen die je in je leven genomen hebt waarvan je iets hebt van “Had ik dat maar niet gedaan of anders gedaan”?

Joke: Nee, eigenlijk niet. Ze (de kinderen) zijn wel vlug na elkaar gekomen maar dat begint nu al te lonen. Nu al heb ik het gevoel van, ze zitten in dezelfde leeftijdscategorie en die gaan heel goed met elkaar kunnen spelen. De laatste drie jaar waren zéér zware jaren. Maar toch, ik weet niet of ik het anders zou gedaan hebben. Ik denk het niet.

W: Je grote liefde: theater. Heb je nog plannen in die richting?

Joke: Ik ben nu bezig, zelfbedruipend, als er niemand naar u toekomt, moet je het maar zelf doen. We gaan met een paar vrienden hier in Wetteren in een loods spelen. En wie weet, wat vloeit daar uit voort …

W: Wat trekt er u zo aan in theater?

Joke: Het is eigenlijk, vooral nu, voor mijzelf een zoektocht geworden. Het is zo groot geworden in mijn hoofd. Intussen is het zeven jaar geleden dat ik zoiets had van dat is het. Maar ik wil nu gaan onderzoeken of het dat wel is. Want eigenlijk heb ik met theater niet zo’n fantastische ervaringen gehad. Ik heb vier jaar theater gedaan. Eén ervaring die ik zelf op stapel heb gezet met twee vriendinnen, dat was dan wel een goede ervaring. Voor de rest ook hoor, ik heb veel geleerd. Maar ik ben geen mensen tegengekomen waarvan ik denk, daar wil ik absoluut nog theater mee maken. Dus het is een beetje een zoektocht.

Read more...W: Wat zou je graag nog verwezenlijken?

Joke: Tja, wat zijn mijn dromen… Weet je, je beperkt jezelf voor een deel. Ik doe dat voor mezelf in mijn hoofd omdat dat het beste is voor mezelf. Omdat ik anders toch ongelukkig zou worden. Maar met reizen zou ik toch ooit nog iets willen doen. Maar wat is dat ‘iets’? Dat is natuurlijk heel vaag. Misschien reizen combineren met mijn vak, of als reporter rondtrekken. Johan en ik zijn in wezen wereldverbeteraars. Johan doet dat door politiek te worden op het vlak van theater maar dat zie ik mezelf niet doen . Ik zie mezelf dan eerder ergens naartoe gaan en iets doen. En dan inderdaad geholpen door het BV-schap, dat werkt wel.
Voor de rest vind ik dat BV-schap alleen maar vervelend. ‘Alleen maar’, da’s ook niet waar. De mensen zijn wel lief en vriendelijk. Zeker in België, iedereen is beleefd.

W: Geen paparazzi…

Joke: Nee, geen paparazzi. Nog altijd niet. (lacht)
Johan: Nee, maar eigenlijk is het wel ongelooflijk. Dit is het enige land in West-Europa waar je geen last hebt van paparazzi.
Joke: Het is ook zo een klein landje.
Johan: In Nederland gaat het er heel anders aan toe. Maar hier, hier kan je bij wijze van spreken naakt in de tuin rondlopen. In eender welk West-Europees land moet je niet denken dat je dat kan.
Joke: Ja, maar zo bekend zijn we nu ook niet.
Johan: Joke, jij bent op een gegeven moment echt wel ‘hot’ geweest. Jij beseft dat niet.
Joke: Met Flikken bedoel je?
Johan: Ja, ten tijde van Flikken kon je gewoon niet in de tuin rondlopen. Er zat altijd wel ergens een fotograaf.
Joke: Tja, wat ik vervelend vind, zijn mensen die altijd maar bellen. En zeker nu, met Buitenspel, al die interviews, altijd maar over jezelf praten. En ik ben een twijfelaar. Ze bellen ook heel veel voor televisietoestanden. Ik heb al heel veel nee willen zeggen. Maar het is ook een beetje kiezen. Misschien helpt het mij, door in the picture te blijven, nieuwe projecten te bemachtigen. En dan heb ik het alleen over film, want voor theater helpt dat helemaal niet. Nog altijd niet, integendeel zelfs. Dus eigenlijk, het BV-schap, het is dubbel. Ik noem mezelf trouwens ook nooit een BV, dat vind ik gewoon belachelijk.

W: En dan om af te sluiten. Kan jij ons naar een andere bekende persoon leiden, of naar iemand die iets te vertellen heeft. Iemand die woont in Groot-Wichelen dan?

Joke: Goh, nee eigenlijk… Ken jij iemand, Johan ?
Johan: Ja, Kim Kay woont hier toch in Wichelen. Of, de man die Belle op Aarde organiseert, ik vind dat die heemkundig gezien zeker iets te vertellen heeft. Of de veerman, die heeft zeker iets te vertellen, die is zo enthousiast…

Wie het wordt, lees je in onze belevenissen van februari…

woord: kelly | beeld: nik